احساس می کنم حس خوبیست قلبا و متقابل در کنار عیال و دو دخمل عزیزم هستم. مستدامش آرزوست.

حس به درد خوردن . حس وجود در درون کسی و ...

دوستتان دارم

سخت است باوراندن ته ته دنیایت.

آدمی در همه حال در طی دوران زندگی به هر دلیلی ممکن است در مسیر خطاهای کوچک و بزرگ قرار گیرد

اما نباید فراموش کرد که مسیر و ته دنیا و قلبت همان است که بوده و ادامه دارد.

تقدیم به هاتیجا:

تو در کنارمی

برایت چای می ریزم

در سینما به جای فیلم محو تماشایت می شوم

لبخندت ُ اشکهای از سر شوق و مهربانیت را از نزدیک به نظاره می نشینم

با تو زندگی میکنم و چون آینه مبهوتت می شوم

و چه خوب که:

رویایم بودی و دنیایم شدی

آنقدر مشغله ذهنی دربرم گرفته که هیچ احساس آرامشی نمی یابم.

کاش می توانستم برای خود هدف از زیستن را تعریف کنم آنگونه که حد و مزر داشته باشد و ذهن را فراتر و نامحدود ندانم.

می دانم این حس و وضعیتم عزیزترینهایم را هم تحت تاثیر گذاشته و ناخواسته جهت زندگی انها را نیز برخلاف مرادشان می کند.

حسم این بود که دورش می گردم با تمام وجود .دیشب همچنان گذشته های نه چندان دور تا سحر برایش حرف زدم .

اما دریغ...

گویی آب در هاون می کوفتم و بازم امید در من به سمت صفر میل کرد.

حس تبدیل شدن به موجودی بیهوده سراسر وجودم را فرا گرفته . کاملا بیهوده!

انسانها دایم در حال تکامل هستند .

کاش همه باور داستند که هیج کس تا زمان مرگش کامل نبوده و میتواند در مواردی اشتیاه کند .

امان از قضاوت بدون مدارک و مستندات کافی !! کاش مردم به نتایج روحی و روانی و مادی قضاوتهایشان آگاه بودند .

کاش کاش

در هر دوره ای آدمی تجارب ارزنده ای از اعمال و اتفاقات روزمره و گذشته کسب می کند و هر فرد بنا به مقتضیات از آن بهره برداری می کند. وبلاگ اخیر با موضوعی آزاد از نیازهای انسان ایجاد شده است. نظرات شما بازدیدکنندگان می تواند بر غنای آن بیفزاید.

تو را من به وسعت آب دریا دوست دارم

به قدر خواب و رویا دوست دارم

سر کاری عزیزم! همه اینها دروغه .

میدونی چرا؟

چونکه:

تو را من بیش از اینها دوست دارم

واقعاً عجب پستی و بلندیی دارد این زندگی.

روزها، ماهها و گه سالهایی در بلندی هستی اما به ناگه و به هر علتی سقوط میکنی و در قعر میفتی.

اما یفینا کسی پیروز است که جسورانه میجنگد.

شک ندارم روزهای اوج مادی و معنوی دوباره خواهد رسید .

در سحر گاه سر از بالش خوابت بردار! کاروانهای فرومانده خواب از چشمت بیرون کن ! باز کن پنجره را ! تو اگر باز کنی پنجره را، من نشان خواهم داد ، به تو زیبایی را . بگذر از زیور و آراستگی من تو را با خود تا خانه خود خواهم برد که در آن شوکت پیراستگی چه صفایی دارد آری از سادگیش، چون تراویدن مهتاب